platitude
zelfstandig naamwoordBetekenis
- platte of afgezaagde zinsnede
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| platitudes | meervoud |
Herkomst
Leenwoord uit het Frans, in de betekenis van ‘gemeenplaats’ voor het eerst aangetroffen in het jaar 1847
Woordfamilie van platitude
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| platitudes | meervoud | platitude |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van platitude zijn vastgelegd.