osloconfrontatie
zelfstandig naamwoordBetekenis
- methode die waarbij een getuige de dader uit een rij personen moet aanwijzen
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| osloconfrontaties | meervoud |
Herkomst
samenstelling van Oslo zn en confrontatie zn
Woordfamilie van osloconfrontatie
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| osloconfrontaties | meervoud | osloconfrontatie |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van osloconfrontatie zijn vastgelegd.