oorkonde
zelfstandig naamwoord /ˈɔːrkɔndə/Betekenis
- (oorkondeleer, diplomatiek) een bezegelde en in tegenwoordigheid van meerdere getuige|getuigen ondertekende shriftelijke akte die bekendheid gaf van een rechtsfeit of rechtshandeling|-handeling
- officiele, schriftelijke getuigenis
Hoe spreek je oorkonde uit?
/ˈɔrkɔndə/
Oorkonde bestaat uit drie lettergrepen. De klemtoon ligt op de eerste.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| ɔ | bot |
| r | rood |
| k | kat |
| n | nek |
| d | dak |
| ə | de |
| ˈ | de klemtoon ligt op de lettergreep die hierna begint |
zelfstandig naamwoord — feminine, masculine
- bezegelde en in tegenwoordigheid van meerdere getuigen ondertekende schriftelijke akte die bekendheid gaf van een rechtsfeit of -handeling
- Ceremonieel, gekalligrafeerd document waarin eer wordt betoond en dat wordt overhandigd aan een gewaardeerd persoon
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| oorkonden | meervoud |
| oorkondes | meervoud |
Herkomst
In de betekenis van ‘schriftelijk bewijsstuk’ voor het eerst aangetroffen in 1237.
Woordfamilie van oorkonde
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| oorkonden | meervoud | oorkonde |
| oorkondes | meervoud | oorkonde |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van oorkonde zijn vastgelegd.