onnut
zelfstandig naamwoord, bijvoeglijk naamwoordBetekenis
- iemand, meestal een kind, die stout en ongehoorzaam is
- zonder nut, onbruikbaar en vaak zelfs schadelijk
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| onnutten | meervoud |
Herkomst
afleiding van nut met het voorvoegsel on-
Woordfamilie van onnut
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| onnuts | woordvorm | onnut |
| onnutst | woordvorm | onnut |
| onnutste | woordvorm | onnut |
| onnutte | woordvorm | onnut |
| onnutten | meervoud | onnut |
| onnutter | woordvorm | onnut |
| onnuttere | woordvorm | onnut |
| onnutters | woordvorm | onnut |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van onnut zijn vastgelegd.