oecumene
zelfstandig naamwoordBetekenis
- beweging die de eenheid van (diverse groepen binnen) een religie nastreeft
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| oecumenes | meervoud |
Herkomst
Leenwoord uit het Duits, in de betekenis van ‘algemene kerk’ voor het eerst aangetroffen in het jaar 1952
Woordfamilie van oecumene
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| oecumenes | meervoud | oecumene |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van oecumene zijn vastgelegd.