lustre
zelfstandig naamwoord ˈlʏstrəBetekenis
- dun, glanzend weefsel met een ketting van katoen of zijde en een inslag van wol, vooral geschikt voor zomerkleding
- lichtbron bestaande uit meerdere kaarsen of andere lichtpunten die aan armen zijn bevestigd
- glans
- luister, glorie
- schoensmeer
Hoe spreek je lustre uit?
/ˈlʏstrə/
Lustre bestaat uit twee lettergrepen. De klemtoon ligt op de eerste.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| l | land |
| ʏ | put |
| s | sok |
| t | tak |
| r | rood |
| ə | de |
| ˈ | de klemtoon ligt op de lettergreep die hierna begint |
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| lustres | enkelvoud |
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| lustres | enkelvoud |
Woordfamilie van lustre
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| lustres | enkelvoud | lustre |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van lustre zijn vastgelegd.