insubordinatie
zelfstandig naamwoordBetekenis
- het verzet van iemand lager in rang tegen iemand die hoger in rang staat, vooral in militaire omstandigheden
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| insubordinaties | meervoud |
Herkomst
Leenwoord uit het Frans, in de betekenis van ‘militaire ongehoorzaamheid’ voor het eerst aangetroffen in 1796
Woordfamilie van insubordinatie
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| insubordinaties | meervoud | insubordinatie |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van insubordinatie zijn vastgelegd.