indicatie
zelfstandig naamwoordBetekenis
- aanwijzing
- aanduiding
- grond van verdenking
- ziekteverschijnsel dat aanleiding is voor een bepaalde behandeling
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| indicaties | meervoud |
Herkomst
Leenwoord uit het Frans, in de betekenis van ‘aanwijzing’ voor het eerst aangetroffen in 1824
Woordfamilie van indicatie
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| indicaties | meervoud | indicatie |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van indicatie zijn vastgelegd.