eminentie
zelfstandig naamwoordBetekenis
- het eminent zijn, de voortreffelijkheid
- aanspreekvorm van een kardinaal (en de grootmeester van de orde van Malta)
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| eminenties | meervoud |
Herkomst
Leenwoord uit het Latijn, in de betekenis van ‘titel van kardinalen’ voor het eerst aangetroffen in het jaar 1654
Woordfamilie van eminentie
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| eminenties | meervoud | eminentie |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van eminentie zijn vastgelegd.