elektron
zelfstandig naamwoord eˈlɛktrɔnBetekenis
- één van de buiten de kern van het atoom gelegen elementaire deeltjes, het lichtste deeltje met een elektrische negatieve lading
- witte magnesiumlegering met aluminium, zink, koper, mangaan en silicium, lichter dan aluminium
- een witte magnesiumlegering, lichter dan aluminium
- e
- elementární částice
- slitina
Hoe spreek je elektron uit?
/eˈlɛktrɔn/
Elektron bestaat uit drie lettergrepen. De klemtoon ligt op de tweede.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| e | veel |
| l | land |
| ɛ | bed |
| k | kat |
| t | tak |
| r | rood |
| ɔ | bot |
| n | nek |
| ˈ | de klemtoon ligt op de lettergreep die hierna begint |
zelfstandig naamwoord — neuter
- elk van de buiten de kern van het atoom gelegen elementaire deeltjes, het lichtste deeltje met een elektrische negatieve lading
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| elektronen | meervoud |
Herkomst
van Engels electron, in 1891 door de 19e-eeuwse Ierse natuurkundige G.J. Stoney gevormd als kofferwoord uit electric bn en ion zn , in de betekenis van ‘elementair deeltje’ aangetroffen vanaf 1902
Woordfamilie van elektron
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| elektronen | meervoud | elektron |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van elektron zijn vastgelegd.