doctorandus
zelfstandig naamwoord ˌdɔktoˈrɑndʏsBetekenis
- iemand die het doctoraal examen heeft gedaan
- iemand die een proefschrift schrijft ter verkrijging van de graad van doctor en dus nog geen doctor is
Hoe spreek je doctorandus uit?
/ˌdɔktoˈrɑndʏs/
Doctorandus bestaat uit vier lettergrepen. De klemtoon ligt op de derde.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| d | dak |
| ɔ | bot |
| k | kat |
| t | tak |
| o | boot |
| r | rood |
| ɑ | bad |
| n | nek |
| ʏ | put |
| s | sok |
| ˌ | een lichtere nadruk, zwakker dan de hoofdklemtoon |
| ˈ | de klemtoon ligt op de lettergreep die hierna begint |
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| doctorandi | meervoud |
| doctorandussen | meervoud |
Herkomst
Leenwoord uit het middeleeuws Latijn, in de betekenis van ‘iemand die geslaagd is voor doctoraalexamen’ voor het eerst aangetroffen in het jaar 1790
Woordfamilie van doctorandus
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| doctorandi | meervoud | doctorandus |
| doctorandussen | meervoud | doctorandus |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van doctorandus zijn vastgelegd.