cultus
zelfstandig naamwoord ˈkʏltʏsBetekenis
- verering van een godheid, godsverering, eredienst
- overdreven, dweepzieke aandacht
Hoe spreek je cultus uit?
/ˈkʏltʏs/
Cultus bestaat uit twee lettergrepen. De klemtoon ligt op de eerste.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| k | kat |
| ʏ | put |
| l | land |
| t | tak |
| s | sok |
| ˈ | de klemtoon ligt op de lettergreep die hierna begint |
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| culten | meervoud |
| cultussen | meervoud |
Herkomst
Van het Latijnse cultus, in de betekenis van ‘godsverering, eredienst’ voor het eerst aangetroffen in 1824
Woordfamilie van cultus
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| culten | meervoud | cultus |
| cultussen | meervoud | cultus |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van cultus zijn vastgelegd.