cognitie
zelfstandig naamwoordBetekenis
- het vermogen iets te leren
- kennisneming
- kennis, idee of overtuiging die zich in de geest van een personen bevindt
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| cognities | meervoud |
Herkomst
Leenwoord uit het Latijn, in de betekenis van ‘kenvermogen’ voor het eerst aangetroffen in 1650
Woordfamilie van cognitie
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| cognities | meervoud | cognitie |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van cognitie zijn vastgelegd.