canto
zelfstandig naamwoord ˈkɑntoBetekenis
- (klassiek) tekst die met ritme en melodie ten gehore wordt gebracht, vaak met muzikale begeleiding
- hoofstuk in een lang dichtwerk, tegenwoordig ook wel gebruikt als aanduiding voor een zelfstandig lang dichtwerk met een weidse behandeling van een groots thema
- zang, gezang, (het) zingen, zangkunst
- rand, kant, zijkant, boord
- korst (v/h brood)
Hoe spreek je canto uit?
/ˈkɑnto/
Canto bestaat uit twee lettergrepen. De klemtoon ligt op de eerste.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| k | kat |
| ɑ | bad |
| n | nek |
| t | tak |
| o | boot |
| ˈ | de klemtoon ligt op de lettergreep die hierna begint |
zelfstandig naamwoord — neuter
- tekst die met ritme en melodie ten gehore wordt gebracht, vaak met muzikale begeleiding
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| canto's | meervoud |
Herkomst
van Italiaans canto, in de betekenis "gezang" aangetroffen vanaf 1772
Woordfamilie van canto
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| canto's | meervoud | canto |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van canto zijn vastgelegd.