ontrouw
zelfstandig naamwoord, bijvoeglijk naamwoordBetekenis
- gedrag dat niet loyaal is
- gebrek aan loyaliteit vertonend
Herkomst
Afgeleid van trouw met het voorvoegsel on-
Woordfamilie van ontrouw
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| ontrouwe | woordvorm | ontrouw |
| ontrouwer | woordvorm | ontrouw |
| ontrouwere | woordvorm | ontrouw |
| ontrouwers | woordvorm | ontrouw |
| ontrouws | woordvorm | ontrouw |
| ontrouwst | woordvorm | ontrouw |
| ontrouwste | woordvorm | ontrouw |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van ontrouw zijn vastgelegd.