invite
zelfstandig naamwoord ɪɱˈvɑjtBetekenis
- bericht met een verzoek om naar een ontmoeting te komen, aan een activiteit deel te nemen of een product aan te schaffen
- uitkomen met een lage kaart of met een laag bod in een bepaalde kleur als teken aan je partner dat je nog meer hoge kaarten in die kleur hebt
- (schermen) een opening in je verdediging laten vallen om een bepaalde reactie van je tegenstander uit te lokken
- hint in vragende vorm, vraag die eigenlijk bedoeld is als een indirecte aansporing
- uitnodigen
- vragen om
- uitnodiging
Hoe spreek je invite uit?
/ɪmˈvɑjt/
Invite bestaat uit twee lettergrepen. De klemtoon ligt op de tweede.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| ɪ | pit |
| m | maan |
| v | vis |
| ɑ | bad |
| j | ja |
| t | tak |
| ˈ | de klemtoon ligt op de lettergreep die hierna begint |
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| invites | enkelvoud |
zelfstandig naamwoord — feminine, masculine
- een opening in je verdediging laten vallen om een bepaalde reactie van je tegenstander uit te lokken
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| invites | enkelvoud |
Woordfamilie van invite
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| invites | enkelvoud | invite |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van invite zijn vastgelegd.