Belgisch-Nederlands
eigennaam, bijvoeglijk naamwoord ˈbɛlɣisˌnedərlɑntsBetekenis
- Nederlands dat kenmerkend is voor België
- betrekking hebbend op iets dat zowel Belgisch als Nederlands is
Hoe spreek je Belgisch-Nederlands uit?
/ˈbɛlxisˌnedərlɑnts/
Belgisch-Nederlands bestaat uit vijf lettergrepen. De klemtoon ligt op de eerste.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| b | bak |
| ɛ | bed |
| l | land |
| x | acht |
| i | riet |
| s | sok |
| n | nek |
| e | veel |
| d | dak |
| ə | de |
| r | rood |
| ɑ | bad |
| ˈ | de klemtoon ligt op de lettergreep die hierna begint |
| ˌ | een lichtere nadruk, zwakker dan de hoofdklemtoon |
bijvoeglijk naamwoord
- met betrekking tot het Nederlands dat kenmerkend is voor België
Herkomst
zn: samenstelling van Belgisch bn en Nederlands zn geschreven met twee hoofdletters en een koppelteken volgens spellingregel 16.I onder (1)
Woordfamilie van Belgisch-Nederlands
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| Belgisch-Nederlandse | woordvorm | Belgisch-Nederlands |
| Belgisch-Nederlandser | woordvorm | Belgisch-Nederlands |
| Belgisch-Nederlandsere | woordvorm | Belgisch-Nederlands |
| Belgisch-Nederlandsers | woordvorm | Belgisch-Nederlands |
| Belgisch-Nederlandst | woordvorm | Belgisch-Nederlands |
| Belgisch-Nederlandste | woordvorm | Belgisch-Nederlands |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van Belgisch-Nederlands zijn vastgelegd.